Gran Hotel Bolivar

เสน่ห์ Art Deco ที่หยุดเวลาไว้ตั้งแต่ปี 1924

ลองนึกภาพการเดินผ่านประตูบานใหญ่ของโรงแรมแล้วเงยหน้าขึ้นไปเจอโดมกระจกสี (vitral) ทรงวงรีขนาดมหึมาเหนือล็อบบี้ ลายดอกไม้สีฟ้า-เหลือง-แดงสาดแสงลงมาบนพื้นหินอ่อนเย็น ๆ พร้อมโคมไฟคริสตัลฝรั่งเศสห้อยลงมาตระการตา — นั่นคือภาพแรกที่ Gran Hotel Bolivar มอบให้ผู้มาเยือนตั้งแต่ปี 1924 จนถึงวันนี้ ตึก Art Deco/Neo-classical 7 ชั้นริม Plaza San Martin หลังนี้ออกแบบโดยสถาปนิก Rafael Marquina เปิดให้บริการพอดีกับงานฉลองครบรอบ 100 ปีอิสรภาพของเปรู และในยุครุ่งเรืองทศวรรษ 1920s–1950s ถูกยกย่องว่าเป็นโรงแรมหรูที่สุดของอเมริกาใต้ ปัจจุบันรัฐบาลเปรูขึ้นทะเบียนเป็นมรดกชาติเรียบร้อย ทำให้ทุกองค์ประกอบในล็อบบี้ — เสาหิน ราวบันไดหินอ่อน เคาน์เตอร์ไม้แกะสลัก — ยังคงสภาพเดิมแบบที่แขกระดับ Ernest Hemingway, Orson Welles, John Wayne, Ava Gardner หรือกระทั่ง The Rolling Stones เคยเห็นเมื่อพวกเขามาพัก เดินเข้ามาก็เหมือนย้อนเวลาไปร้อยปีในพริบตา

ห้องพักที่เก็บบรรยากาศ Old World ไว้ครบ

ห้องพักราว 270 ห้องที่นี่กระจายอยู่ในตึก 7 ชั้น เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ยังเป็นไม้สีเข้มดั้งเดิม เพดานสูงโปร่งแบบที่หาไม่ได้จากโรงแรมยุคใหม่ บางห้องยังมีหัวเตียงไม้แกะสลัก กระจกเงาบานใหญ่กรอบทอง และโคมไฟตั้งโต๊ะทรงคลาสสิก ห้องระดับ Junior Suite และห้องชั้นบนด้านหน้ามักมาพร้อมบัลโคนีเล็ก ๆ หันออก Plaza San Martin โดยตรง เปิดประตูออกไปก็เห็นอนุสาวรีย์ José de San Martín นายพลผู้ปลดแอกอยู่กลางจัตุรัส บรรยากาศตอนเช้าตรู่ที่แดดอ่อน ๆ สาดลงบนตึกสีครีมรอบจัตุรัสคือภาพที่หลายคนบอกว่าไม่เคยลืม ห้องสไตล์มาตรฐานก็ยังคงเสน่ห์คลาสสิก เพียงแต่พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางมาก เหมาะกับคนที่ให้ค่ากับบรรยากาศและเรื่องราวของห้องมากกว่าความใหม่และตารางเมตร

ตำนาน Pisco Sour และจัตุรัสที่หันหน้าออก

หัวใจที่ทำให้คนยังกลับมาเยือนโรงแรมแม้ผ่านมาร้อยปีคือ บาร์ El Bolivarcito มุมเล็ก ๆ ในล็อบบี้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในต้นตำรับของ Pisco Sour ค็อกเทลประจำชาติเปรู ตำนานเล่ากันว่าสูตรที่เสิร์ฟที่นี่ใช้มาตั้งแต่ยุคทศวรรษ 1920s และนักดื่มจากทั่วโลกแวะมาชิมเพื่อสัมผัสรสชาติดั้งเดิม ปัจจุบันบาร์ยังเปิดอยู่ใต้โดมกระจกสีเดิม แสงไฟอบอุ่นและกลิ่นไม้เก่าทำให้การจิบสักแก้วตอนเย็นกลายเป็นช่วงเวลาในตำนานของทริปลิมา ส่วนเรื่องทำเลถือว่าเป็นจุดขายอันดับต้น ๆ — โรงแรมหันหน้าออก Plaza San Martin พอดี ซึ่งเป็นจัตุรัสประวัติศาสตร์ใจกลาง Centro Histórico ที่ UNESCO ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลก จากตรงนี้เดินถึง Plaza Mayor (จัตุรัสหลักที่มีทำเนียบรัฐบาลและอาสนวิหารลิมา) ราว 8 นาที, อาราม San Francisco ที่มีคาตาคอมบ์ใต้ดินราว 10 นาที และร้านอาหารท้องถิ่นกับร้านกาแฟเก่าแก่บนถนน Jirón de la Unión ที่อยู่ข้าง ๆ กัน สนามบิน Jorge Chávez (LIM) นั่งรถราว 30–45 นาที

ข้อที่อยากให้รู้ก่อนจอง

พูดกันตรง ๆ เพื่อช่วยตัดสินใจ — รีวิวจำนวนไม่น้อยติงตรงกันว่าห้องพักเก่าตามอายุตึกอายุ 100 ปีอย่างชัดเจน บางห้องเฟอร์นิเจอร์ใช้งานมานานจนเริ่มทรุดโทรม ปลั๊กไฟเป็นแบบยุคเก่า ห้องน้ำและฝักบัวในบางห้องดูแลได้ไม่เนี้ยบเท่าที่คาดจาก 3 ดาวสมัยใหม่ น้ำอุ่นและเครื่องปรับอากาศบางห้องใช้งานไม่สม่ำเสมอ — ถ้าเจอจุดที่ไม่โอเค ควรแจ้งแผนกต้อนรับขอเปลี่ยนห้องตั้งแต่เนิ่น ๆ ที่นี่ขายเสน่ห์ประวัติศาสตร์เป็นหลัก ไม่ใช่ความเนี้ยบสมัยใหม่ ถ้าคาดหวังมาตรฐานเชนโรงแรมใหม่ ๆ อาจผิดหวัง อีกข้อที่ต้องระมัดระวังคือเรื่องความปลอดภัยของย่าน Centro Histórico ในช่วงกลางคืน — กลางวันคึกคักและปลอดภัยพอควร แต่หลังพระอาทิตย์ตกย่านนี้ค่อนข้างเปลี่ยวและมีรายงานเรื่องล้วงกระเป๋าและจี้กระชากเป็นระยะ ไม่ควรเดินกลับโรงแรมตอนดึก ให้ใช้แท็กซี่ที่ฟรอนต์เรียกให้หรือ Uber และเก็บของมีค่าไว้ในเซฟของโรงแรม Wi-Fi ในห้องบางมุมสัญญาณอ่อน ถ้าต้องทำงานออนไลน์ให้ลงมาใช้ในล็อบบี้แทน

สรุปจากทีมเรา

จากที่ทีมเราไล่อ่านรีวิวจริงหลายเสียง Gran Hotel Bolivar คือโรงแรมที่ขายเสน่ห์ประวัติศาสตร์และเรื่องราวระดับตำนานในราคาเอื้อมถึงได้อย่างไม่มีใครเหมือน ถ้าภาพในหัวคุณคือการได้นอนในห้องเพดานสูงที่ Hemingway หรือ Orson Welles อาจเคยพัก ตื่นเช้ามาเปิดประตูเจอ Plaza San Martin ขึ้นไปจิบ Pisco Sour ในบาร์ที่อาจเป็นต้นตำรับสูตรเดิมมาร้อยปี แล้วเดินสำรวจตรอกอาณานิคมของ Centro Histórico ทั้งวัน — ที่นี่จะให้ประสบการณ์ที่หาจากโรงแรมเชนใหม่ไม่ได้เลย แต่ถ้าคุณให้ค่าความเนี้ยบ ห้องน้ำสมัยใหม่ และความสะดวกแบบโรงแรมมาตรฐานสากลเป็นหลัก ความเก่าตามอายุตึกอาจทำให้รู้สึกไม่คุ้ม โดยรวมเราให้ 7.5/10 เหมาะที่สุดสำหรับนักเดินทางสายประวัติศาสตร์ คู่รักที่หลงโรแมนซ์ยุคเก่า solo traveler ที่ชอบเสน่ห์มีเรื่องราว และ backpacker ที่อยากนอนในตำนานโดยไม่ทุบกระเป๋าตัง